۴۳۰

من در این پیکره نه خود را بلکه عزیزترینم را نشان داده ام . روشنی و صفایی که در آن پیداست از اوست ، از من نیست . حقیقت آن است که این پیکره کار من نیست ، اوست که آن را در روح من پدید آورده است . هرمان هسه - نارتسیس و گلدموند - ص 215  ماه رویـا ، روی خوب از مـن متـــــاب  !بی خطا کشتن چه می بینی صواب ؟ دوش در خوابــــم در آغوش آمــــــدی ،وین نپنــــدارم که بینــــــم جز به خواب از درون  ِ  سوزنـاک و چشــــــــم تـــــر نیمه ای در آتشــــــم ، نیمــــی در آب هر که باز آیـد ز در ، پنـــــدارم اوسـت !تشنـــه ی مسکین ، آب پندارد سـراب ناوکــــش را جان درویشــــان هـــــدف ناخنـــش را خون مسکینــــان خضـــاب او سخن می گویــــــــد و دل می بــرد و او نمـــــک می ریــــزد و مردم کبــاب حیــف باشــــــد بر چنـــان تن پیـــرهن ظلـم باشـــــد بر چنـــان صورت نقـــاب خَوی به دامـــان از بنـــا گوشش بگیـــر تا بگیـــــرد جامـــــه ات بــــوی گــــلاب فتنه باشد شاهدی شمعی به دســتسرگران از خواب و سرمست از شـراب بامـــدادی تا به شــب رویت مپــــــوش تا بپـــــــوشانی جمـــــــال آفتـــــــــاب سعدیا ، گـر در برش خواهـی چو چنگ  گوشـــمالت خورد بایـــــــــد چون ربـاب ۴۳۰...